สิ่งเดียวที่พอจะให้รู้สึกภูมิใจในตัวเองอยู่บ้าง คือ
เราอ่านหนังสือของ "นิ้วกลม" จบไปเล่มนึง
"โตเกียวไม่มีขา"
หนังสือเล่มแรกของนิ้วกลม ที่เราซื้อมาเมื่อหลายปีก่อน
และตลอดมา เราพยายามทำตัวเป็นแฟนหนังสือที่ดี
ด้วยการตามเก็บผลงานการเขียนของเค้าให้มากที่สุด เท่าที่จะทำได้
ไม่ว่าจะได้อ่านตอนนั้น...หรือตอนไหน ก็ตามที
ตอนท้ายเล่ม
พี่นิ้วกลมบอกประมาณว่า ไม่ใช่แค่โตเกียวหรอก ที่ไม่มีขา
ความฝัน ก็ไม่มีขาเหมือนกัน
ถ้ามัวแต่มองหาฝัน ไม่เริ่มเดิน(ทาง)ออกไปหามัน
ความฝันจะต่อขา แล้ววิ่งดุ๊กๆ เข้ามาหาเราเอง...ก็คงไม่ใช่
...
เวลามองเห็นวันที่บนปฏิทิน
เรามักรู้สึก สำนึก และบ่นพึมพำในใจเบาๆ ทุกครั้ง
"วันที่...แล้วเหรอเนี่ย???"
แล้วความรู้สึกนั้น ก็หมดไปในไม่กี่นาทีต่อมา
เพียงเพื่อจะรู้สึกอีกครั้ง
เมื่อเรามองปฏิทินในวันถัดไป...
เวลาไม่เคยพอ
โลกของเวลาที่เดินทางคู่ขนานกับเราเหมือนแบ่งออกเป็น 2 เส้น
เส้นแรก-มีหน้าที่ การงาน และสิ่งที่ต้องทำเรียงรายยาวเป็นหางว่าว
เราอยากให้เวลาในแต่ละชั่วโมง แต่ละวันมันยาวนานกว่านี้
เส้นที่สอง-มีความเหงา ความเจ็บปวดซ่อนอยู่
เวลาในเส้นนั้น ช่างเดินช้าจนแทบรอให้ผ่านแต่ละวันไปไม่ไหว
.
.
.
สี่วันหยุดที่กำลังจะหมดไป
นั่งคิด...มีงานชิ้นไหนคืบหน้าไปบ้าง อย่างที่อยากให้เป็น
ได้คำตอบว่า ไม่มีเลย
งานไม่เดิน เลยแม้แต่น้อย
อืมมม...ไม่ใช่แค่โตเกียว และความฝันหรอกที่ไม่มีขา
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น